Hola
Buenas tardes
Góry. Montagna. Tatry. Majestatyczne, inspirujące, nęcące, stanowiące wyzwanie. I w końcu to miejsce gdzie odpoczywamy inaczej. Potrafimy zaszyć się myślami w głąb doliny i kontemplować każdą chwilę w otoczeniu wielkich, czasem trudno dostępnych przełęczy. I nawet jak pada deszcz lub leje. Jest świetnie.
Tak było w tym roku. Tatry skąpane w deszczu. Mgły. Dość zimno jak na lipiec.
Zgodnie z tradycją, krótką bo krótką ale jednak ponownie spotkaliśmy się w górach u naszych południowych sąsiadów. Ekipa warszawsko-lubartowska i ja. Wybór padł na słowackie Tatry. Dużo spokojniejsze jeżeli chodzi o liczbę odwiedzających Tatry niż po naszej stronie gdzie mam wrażenie organizowany jest konkurs na: ile zmieści się turystów w metrze kwadratowym. I to bez znaczenia czy idziemy na Rysy czy inny, niższy szczyt. Słowacja daje dużo lepszy komfort penetracji górskich szlaków.
Dudka zajęła się organizacją noclegu i tym razem wybór padł na niewielkie miasteczko, Nova Lesna. Przestronny apartament i bliskość tzw. elektriczki, czyli pociągu kursującego między Popradem a Strybskim Plesem, dawało nam komfort wyboru kilku wariantów wejścia na szlak.
Ja do Zakopanego dojechałem jak zawsze Flixbusem i o 6.20 byłem już na miejscu (bilet z wyborem miejsca z Zielonej Góry kosztował 135 zł).
Szybki transfer z dworca do apartamentu w którym mieszkali moi kompani i po śniadaniu jesteśmy już w samochodzie do Nova Lesna. Tam zostawiamy bagaże, szybki przepak i stawiamy swoje pierwsze kroki z parkingu Biela Voda, Zastavka Sad 925 m.n.p.m. Kierunek – Jahnaci Stit, i jednocześnie chata pri Zelenom Plese.
Jako że jestem po całonocnej podróży początek podejścia jest dość niemrawy. Szeroka, kamienista miejscami droga zmienia się w węższą w momencie kiedy wchodzimy do lasu i osiągamy poziom kosodrzewin.
Narazie towarzyszy nam niezła pogoda, choć według prognoz ma się zmienić na padający deszcz. Poza tym chmury. Podejście pod schronisko, przepięknie położone zresztą, nad jeziorem, otoczone majestatycznymi szczytami, pozwala się rozgrzać. Postanawiamy odpocząć chwilę w środku. Naszym łupem pada słowackie piwo za 2,5 euro, tak 2,5 euro a nie 20 zł jak to mam miejsce po naszej stronie. Robi się tłoczno. Zrywa się wiatr i zaczyna padać. Mocno padać. Postanawiamy przeczekać główny opad i chyba jako jedyni wychodzimy w kierunku Jahnaci Stit. Szczyt mający 2230 m.n.p.m., stanowi najbardziej na północny wschód wysunięty masyw grani głównej Tatr Wysokich. Nie, nie byłem jeszcze. Dlatego możliwość stanięcia na jego szczycie stanowi fajne wyzwanie. W bliskim otoczeniu widzimy takie szczyty jak: Mały Kieżmarski Szczyt, Durny Szczyt czy Baranie Rogi, Czarny Szczyt. Niestety Jagnięcego Szczytu nie widać. Ani z dołu ani z poziomu nad kosodrzewinami. Patrząc na Dolinę Jagnięcą nie widać nawet połowy drogi do grani prowadzącej na szczyt. NIc. Zmaga się wiatr. Zaczyna ponownie mżyć. Pierwsza decyzja jest na nie. Nie idziemy. Nic nie widać i nie zanosi się na zmianę. Jednak zwycięża ciekawość. Oceniamy zagrożenia i postanawiamy jednak spróbować zdobyć szczyt. Szlak delikatnie się wspina, mijamy kolejne metry. Jesteśmy u ujścia Doliny Jagnięcej, kotła polodowcowego, trawersujemy dolinę i nagle jesteśmy pod sekcją z łańcuchami. Szybko osiągamy poziom grani i szybko dostajemy potężnym wiatrem w twarz. Wieje. Bardzo wieje. Nic nie widać. Mgła pozwala na spojrzenie przed siebie na około 50 m. Ostrożnie pokonujemy kolejne metry, góra-dół, rynny skalne, nie ma łańcuchów a moim zdaniem dla osób które są mniej obyte z wysokością, ze skałami, w tych kilku miejscach taki łańcuch mógłby pomóc. Jesteśmy sami. Robi się zimno. Nieustający wiatr. Mżawka. Jedyny znak świadczący o tym że jesteśmy na szczycie to tabliczki na ich grzbietach. Pamiątkowe zdjęcia z tabliczką i wracamy. Schodząc z grani przynajmniej nie wieje. I nie jesteśmy sami. Ja sam widzę jak nam przygląda się 5 kozic. Schodzimy w dół. Pogoda się nie poprawia. Nikogo poza nami nie ma na szczycie ani na zejściu. Jesteśmy też jednymi z ostatnich co wracają na parking. Ostatnie metry pokonujemy w dużym deszczu. Nagrodą jest ciepły prysznic i łyk dobrego wspomagacza. Udany dzień bez względu na okoliczności.
Kolejnym dniem chcemy zaakcentować naszą obecność biorąc pod lupę świetną przełęcz Polski Grzebień i Rohatkę. Czyli rano po śniadaniu udajemy się na elektriczkę i dojeżdżamy do jednej ze stacji i bezpośrednio z dworca wychodzimy na szlak. Stacja nazywa się: Tatranske Zruby. Buty mokną gdyż pierwsze kilometry prowadzą wsród obfitych traw. Od czasu do czasu siąpi. Postanawiamy że tym razem dojdziemy przez Velicka Polana 1562 m.n.p.m do Slezsky Dom czyli Dom Śląski i zastanowimy się nas opcjami przejścia. Tak też czynimy i jesteśmy w ciepłym schronisku. Co prawda główna część Domu Śląskiego nie ma już nic wspólnego ze schroniskiem ale boczna część gdzie możemy coś zjeść i wypić trochę to schronisko przypomina. Wieje i leje. Droga na Polski Grzebień i Rohatkę odpada. Zbyt niebezpiecznie i ślisko. Poza tym nic nie widać. A wracając wspomnieniami do jednego z wrześniowych wyjazdów, pamiętam że jedna i druga przełęcz jest szalenie niebezpieczna i widokowo i ekspozycyjnie wyborna. Ale nie dziś. Dziś postanawiamy że pokonamy większą część Tatrzańskiej Magistrali, dotrzemy do Popradskiego Plesa i dalej, kolejką wrócimy do siebie.
Spory fragment magistrali jest również jednym z odcinków dla osób wybierających się na najwyższy szczyt Tatr czyli Gerlach. Zresztą kilka lat temu wraz z jednym z przewodników, Reginą i Ninja tą drogę podchodziliśmy pod główne podejmie na Gerlach. I ponownie ożyły wspomnienia. I pogorszyła się pogoda o ile pogoda mogła być tego dnia gorsza. W bliskiej okolicy wejścia do Doliny Batizovska pada coraz mocniej. Niewiele też widać. Czuć w butach coraz większą wilgoć. Ewidentnie tego dnia nie mamy szczęścia. Zbliżamy się do Osterwy. Masyw Osterwy znajduje się nad Popradzkim Plesem i stanowi dobry punkt widokowy na Przełęcz Mięguszowiecką i Dolinę Złomisk. Byliśmy w tym miejscu kilka lat wcześniej podchodząc w to miejsca od strony jeziora. Jesteśmy przemoczeni a na grani zaczyna jeszcze wiać. Do takiego stopnia że nie jestem w stanie założyć rękawiczek. Ręce skostniałe. Wszystko szlag. Wyrzucam z siebie wszystkie k….. w każdym znanym języku. Nawet Isabel idąca obok dziwi się że potrafię się do takiego stopnia zdenerwować. Zaciskamy zęby i na stand bye schodzimy do schroniska. Szybka decyzja i postanawiamy zbiec na pociąg jak najszybciej jest to możliwe. Pojawiają się przejaśnienia. Ale spodnie, buty, rękawiczki są mokre. Trochę sprintu i jesteśmy na dworcu. Elektriczka dowozi nas na miejsce. Zostaje nam tylko doprowadzić siebie i sprzęt do porządku i można w spokoju zasiąść do kolacji. Takie sytuacje wzmacniają. Pewnie powiecie. Po co i na co. W deszczu i w chłodzie. W górach przeżywasz to inaczej. Co z kolejnym dniem? Buty z pewnością nie wyschną. Wycofać się też nie chcemy. Jedziemy do Strbskie Pleso i postanawiamy odwiedzić kolejne znane miejsce na Tatrzańskiej naszej mapie miejsc już odwiedzonych a mianowicie Morska Chata pod Soliskom. Na nogach mam górskie sandały marki Teva. Nie do końca dobrze się z tym czuję że wybieram się w góry wysokie w sandałach. Sam upominam innych a teraz sam jestem w tej drugiej roli. I tak. Zostałem upomniany przez jedną z Pań. Dyskusja jakby nie mam sensu. Z jednej strony ma rację. Z drugiej moje doświadczenie i obycie w górach daje komfort podróżowania. Ale zostaje to ale. Niemniej z lekkością wchodzimy na Predne Solisko, na którym nie pamiętam czy byłem czy nie ale doskonale pamiętamy schronisko położone pod szczytem. Co to był za bal. Teraz po remoncie schronisko jest nie do poznania. Jest w każdym razie co wspominać. Co do butów. Zalecam jednak nie brać ze mnie przykładu. No chyba że czujemy się pewnie w takim terenie i to wszytko bierzemy na własną odpowiedzialność. Schodzimy wzdłuż stoku narciarskiego do centrum. Idziemy na obiad do znanej i sprawdzonej gospody. Pociąg i ostatnia noc na Słowacji. Ostatni dzień w Tatrach poświęcamy na powrót do Zakopanego, wizytę w Muzeum Tatrzańskim, zresztą bardzo ciekawym, świetną kawę na tarasie tegoż budynku i powrót PKP tym razem do domu. Przed 22 melduję się w Zielonej Górze. W drodze powrotnej przeczytałem szalenie interesującą książkę o Kazachstanie, jego historii, szczególnie część około wojenna jest szalenie interesującą a i w pociągu opowiadam młodym dziewczynom jak radzić sobie podczas wysokich temperatur a takie nam towarzyszyły podczas powrotu pociągiem w strefie korytarzowej. Bądźmy jak świstaki które hibernują według potrzeb.
Raz kolejny wielkie podziękowania ekipie warszawsko-lubartowskiej za zaproszenie i możliwość spędzenia tych kilku dni w przepięknym otoczeniu wysokogórskim w jeszcze znakomitszym gronie. Muchas gracias.
W kolejnym roku są plany aby zmienić totalnie otoczenie. Włosy. Alpy. Taki jest pomysł.
Zostawiam Was z opisem i zdjęciami.
Buona serata.
Adios.